Rozmowa z Teresą Niewójt, Członkiem Zarządu, wolontariuszką w Fundacji ITAKA

Dlaczego ITAKA?
Do ITAKI trafiłam 3 lata temu. Przeszłam na wcześniejszą emeryturę, nie chciałam już prowadzić żadnych interesów i zajmować się biznesem. Szukałam miejsca dla siebie, by móc pomagać ludziom. Myślałam o wolontariacie w szpitalu lub hospicjum, ale to bardzo trudny wolontariat i nie wiem czy dałabym radę. Wtedy zobaczyłam ogłoszenie w gazecie o programie Seniorzy w Akcji. W ramach tego programu różne organizacje oferowały wolontariat dla osób, które ukończyły 55 lat. Wysłałam swoją ofertę do ITAKI i zaproszono mnie na spotkanie.

I jakie były pierwsze wrażenia?
Byłam bardzo zaskoczona, bo myślałam, że jak wolontariat to przyjmuje się z otwartymi ramionami wszystkich chętnych. A nas czekała selekcja i, jak się okazało, nie każdy mógł zostać wolontariuszem. Spośród 70 osób, które zgłosiły się do ITAKI, wolontariuszami zostało tylko 12. Przygotowano dla nas półroczny program w Zespole Poszukiwań i Identyfikacji, w ramach którego przeszliśmy szereg szkoleń, począwszy od kursu komputerowego po szkolenia specjalistyczne z obsługi linii wsparcia czy bazy danych.

Czy to jest trudny wolontariat?
Na początku to jest bardzo duże przeżycie. Pamiętam, gdy odebrałam pierwszy telefon. Dzwoniła matka, której córka uciekła z domu. Była cała roztrzęsiona. Ja byłam cała z nią. Współczułam jej. Następnego dnia zadzwoniła córka, która powiedziała, że nie chce wrócić do domu, bo tam się źle dzieje. Mimo całego swego życiowego doświadczenia człowiek jest wciąż zaskakiwany, nagle okazuje się że nic nie jest czarno-białe. Wolontariat w ITACE jest trudny, bo na co dzień stykasz się z wieloma przykrymi sprawami, ale są też bardzo pozytywne sytuacje, gdy ktoś się odnalazł, gdy po kilkunastu latach ktoś nagle zadzwonił. Ważne, że wolontariusze nie zostają sami, każdy przypadek jest omawiany i zawsze można liczyć na pomoc. Łatwiej wtedy wyjść z pracy, bo nie ma poczucia, że się komuś nie pomogło lub źle poradziło.

Po niecałym roku trafiłaś do Zarządu, ale nadal jako wolontariuszka...
Tak, po niecałym roku wolontariatu w Zespole Poszukiwań i Identyfikacji zaproponowano mi przejście do Zarządu. W Zarządzie jestem już 2 lata. Moje zadania są teraz oczywiście zupełnie inne, zajmuję się sprawami finansowymi Fundacji. Gdy przychodziłam na wolontariat do ITAKI, myślałam, że będę wykonywać proste czynności, a tu się okazało, że moja rola stała się zasadnicza. Fundację traktuję jak drugą rodzinę. Gdy jakiś czas temu mieliśmy poważne kłopoty finansowe i zastanawialiśmy się czy zlikwidować Fundację, mój głos był decydujący. Powiedziałam: nie zamykamy. Teraz czuję odpowiedzialność za funkcjonowanie Fundacji.

Jesteś w Fundacji już prawie 3 lata. Czy obserwujesz jakieś zmiany?
Fundacja bardzo się zmienia. Właściwie na każdej płaszczyźnie. Począwszy od tego, że jak przyszłam na wolontariat to nie było kuchni i zlewu, szklanki myliśmy w toalecie, nie mówiąc już o połamanych krzesłach. Warunki pracy bardzo się poprawiły. Zmienił się też charakter wolontariatu. Na początku było bardzo mało wolontariuszy, to były 2-3 osoby. Ich zakres obowiązków był dość wąski. Wykonywali tylko niektóre czynności, nigdy nie byli sami na dyżurze. Teraz mamy kilkudziesięciu wolontariuszy, którzy po odpowiednim przeszkoleniu samodzielnie dyżurują np. na dyżurach nocnych czy weekendowych.

Co daje Ci wolontariat?
Uważam, że wolontariat w każdym wieku daje bardzo dużo satysfakcji. Wolontariusz nie tylko daje coś od siebie, ale też dużo bierze. Jest to też zupełnie inne obciążenie niż praca na etacie. Poza tym praca z młodymi ludźmi daje mi energię, ja wcale nie czuję różnicy wieku.

Fotoreportaż

Na początku listopada grupa wolontariuszy Itaki wzięła udział w warsztatach wyjazdowych w Jachrance pod Warszawą. Była to okazja, aby lepiej się poznać i porozmawiać o wolontariacie w Fundacji. Grom i zabawom z trenerką towarzyszyły bardziej poważne rozmowy i dyskusje. Jedno jest pewne - po dwóch dniach spędzonych w Jachrance nikomu nie trzeba tłumaczyć, dlaczego warto być wolontariuszem w ITACE.

Nie wystarczy… Właśnie nie wystarczy mówić, że chce się zmieniać świat, ale trzeba dać coś z siebie. ITAKA opiera się na pracy wolontariuszy i nie tylko w czasie Roku Wolontariatu. Nie trzeba wyjeżdżać do dalekich i egzotycznych miejsc. W ITACE czeka na wolontariuszy ciekawa, ambitna i dająca satysfakcję praca.

Jedna osoba pracuje a reszta patrzy? Na pewno nie w ITACE. Do ITAKI trafiają wolontariusze, którzy zwykle wcześniej się nie znali i musi upłynąć chwila, zanim dobrze się poznają. A szkolenie ten proces na pewno przyspieszy.

I jeszcze kilka słów o samej ITACE. Szefowa Działu Identyfikacji i Poszukiwań mówi o zdaniach wolontariuszy podczas poszukiwań ludzi zaginionych. Choć obowiązują pewne procedury, to wolontariusze wnoszą wiele nowych pomysłów…

Z zawiązanymi oczami w ITACE pewnie nie da się pracować. Trzeba mieć otwarte szeroko nie tylko oczy, ale i serce. Wolontariusz pozbawiony empatii raczej nie ma czego szukać w Fundacji. To praca dla tych, którzy chcą pomagać innym, a jednocześnie może też sobie…

Na ten rzut pracował cały zespół, a czy odniesiemy sukces zależy od jednej osoby. Wolontariusze w ITACE uczą się pracować w grupie, choć w zespole tak naprawdę nie brakuje indywidualistów, ludzi, którzy naprawdę wierzą, czego chcą. Pewne dlatego trafili do ITAKI.

Czy wolontariat jest pracą na własny rachunek? Na pewno warto robić to, co się lubi i dlatego w ITACE nie brakuje psychologów z powołania. Ale znajdą tutaj coś dla siebie wszyscy, którzy lubią pomagać innym, ale uwaga: Wolontariat wciąga!

Jak zdobyć wolontariusza? Szefowa ITAKI zna odpowiedź na to pytanie. Choć selekcja jest surowa i staranna zarząd i pracownicy ITAKI wiedzą, jak wykorzystać wykształcenie i potencjał wolontariuszy. Wolontariusz musi się czuć potrzebny.

Czy ta rura nie jest przypadkiem za długa? Jak długo można być wolontariuszem? W zasadzie, jak długo się chce. W ITACE wolontariusze podpisują półroczną umowę półroczną wolontariacką, która zwykle zobowiązuje do pracy dwa razy w tygodniu, po cztery godziny.

Rozmowy i dyskusje to wspaniały sposób na przekazywanie informacji i dzielenie się doświadczeniami. Czasami gorzej bywa ze słuchaniem drugiej osoby. Każdy lubi przedstawić swój punkt widzenia. Co zrobić, jeśli ktoś inny ma lepszy pomysł?

Czy wolontariusz musi umieć rysować? Podczas tych warsztatów ta umiejętność się przydała. A na co dzień w ITACE pracują różni ludzie. Najwięcej psychologów. Ale są również prawnicy, lingwiści, graficy. Ludzie w różnym wieku, od studentów po emerytów. Dzielą się swoim doświadczeniem zawodowym i życiowym.

Jak po sznurku… Nie, wolontariat w ITACE nie należy do najłatwiejszych. Zobowiązanie się do regularnych dyżurów często okazuje się ponad siły. Do tego dochodzą jeszcze szkolenia i fundacyjne zebrania. Wolontariat czasami wymaga pewnych wyrzeczeń.

Doświadczenie zdobyte w ITACE na pewno się przypada. Wolontariat w ITACE to jest to, czy można się chwalić. Osoba, która potrafi łączyć obowiązki zawodowe czy naukę, jest wartościowym pracownikiem na rynku pracy.

Uśmiech wolontariusza! Sprawy, którymi na co dzień zajmuje się ITAKA są smutne i często przygnębiające. Chcielibyśmy, aby taki uśmiech pojawiał się na twarzach rodzin osób zaginionych jak najczęściej!

Na pewno warto być wolontariuszem w ITACE. To miejsce, gdzie zdobywa się nie tylko kolejny punkt w cv, ale również nowe umiejętności i doświadczenia. Wolontariusz w ITACE to na pewni nie frajer, który pracuje za darmo. To człowiek pełen energii a wolontariat to sposób na życie.